Hosgeldiniz!

- Zorlanmaya basladim.

diyerek basliyorum bu sefer, her seferin pembemsi tebessümlerini birakarak bir kenara. Ve bakarken bir yandan pencereden disari, zavalli elma agacimin üsümüs yapraklarina ilisiyor gözüm. Ingilizcenin ve benim deyisime göre "avrupacanin" pek meshur oldugu bu günlerde "winter" diye adlandirilan mevsimin gaddarca sogukluguna icten bir ahh cekiyorum. (Icim ürperdi bak) Elimden de birsey gelmiyor artik. Önceleri, önceleri cünkü bes'ten sonrasini sayamaz oldum seneleri. O yüzden tam bes sene önceleri elimde kazma, ayaklarimin dibinde kürek, titreyen bedenime karsi, minik bedenimin en son gücüyle, irademin en siddetli pervanesiyle didinir, karlari küremeye calisirdim, alnimda beliren soguk ter tanecikleri... Haa bir de aklima gelmisken söyleyeyim; o gitmemisti önceleri, henüz terketmemisti. Gücüme güc katan, yasama isik tutan o gözleri bana elveda dememisti henüz. Ama artik hersey tam tersi:


                   "Bir daha bu yollari ayni hevesle yürür müyüm?
            Kim bilir ne bekliyor, kalir miyim ölür müyüm?
Ne malûm dünya gözüyle bir daha görür müyüm?"



simdi sorun bi hele, gücüm var mi kurtarmaya elma yapraciklarini.Artik zorlanir oldum. deymezmis hic ugrasmaya
                                           bu kez mecalim yok hic

D     A      Y     A     N     M     A     Y  A  



KIM BILIR, BELKI BIRGÜN KARLAR ERIR...

                                                                                                     Mihriban